facebook...คือการเปิดตัวลูก

จากที่ไม่แน่ใจอยู่นาน ว่าจะเล่นเฟสดีไม๊ แต่ด้วยความรู้สึกที่อยากเลิกเอาแต่ส่องคนอื่นในเฟสอาบีเลยมีเฟสของตัวเองบ้าง อาจจะเชยหน่อยแต่ถ้าก่อนหน้านี้ คงไม่มีเวลาให้ได้เล่นหรอกเพราะลูกอ่อน
พอได้มีเนี่ย..สนุกจริง เพราะจากที่ไม่ค่อยได้ติดต่อญาติๆก็ได้เชื่อมกัน ไกลก็เหมือนใกล้ หายเหงาเลย..ทีนี้ก็ได้บอกเล่าเรื่องของ ญม ได้รับกำลังใจจากทุกคน ได้ให้เขาได้เห็นหลานๆ ได้รู้จักคุ้นเคย ได้ติดตาม อุมมีเองก็ได้รู้เรื่องคอมกับเขาบ้างแม้จะสักนิดก็ดีแล้ว

เพราะรัก..จึงกังวล

รักลูกนะคนดี....อยากให้ลูกเป็นคนดี มีความสุข แต่อุมมีกังวลเหลือเกิน ว่าญามาลของอุมมี จะต้องมีคนดูแลไปอีกนานแค่ไหน แต่ก็ต้องขอบคุณอัลลอฮ์ ที่มอบญาลาลมาเป็นน้องที่น่ารักของอาแบ น้องที่คอยช่วยดูแลอาแบ เป็นเพื่อนเล่น เพื่อนกิน เพื่อนเรียน เพื่อนทะเลาะ ที่ทำให้อาแบยิ้มอย่างมีความสุขได้ทุกวัน อาแบก็รักน้องใช่ไหมลูก...ใช่ลูก อุมมีก็รักญาลาลเหมือนกัน
อาแบเองก็เก่งกว่าเดิมมาก กินข้าวได้เอง อ่านหนังสือเอง แต่สิ่งที่อาแบชอบที่สุดคือเล่นคอม ฮา ฮา
ที่ยอมทำทุกอย่างตามที่อุมมีต้องการก็เพราะคอมนี่แหละ นี่คือข้อต่อรอง
ความผิดปกติของลูกเขาเรียกว่า พิการทางสมอง Cerebral palsy ซึ่งมีผลทำให้อาแบเกร็ง แต่สติปัญญาของอาแบ แม้ว่าหมอเคยบอกว่าจะไม่เหมือนปกติด้วย แต่จนถึงทุกวันนี้อุมมีก็ยังไม่เห็นว่าด้านสติปัญญาของอาแบนั้นด้อยกว่าคนอื่นตรงไหน นี่คงจะเป็นสิ่งที่อัลลอฮ์ให้ก็ได้
ความกังวลที่มี คือกลัวว่าอาแบที่เติบโตเหมือนปกติ พอโตเกินกว่าที่อุมมีจะยกลูกได้ ตอนนั้นใครจะดูแลหนู แต่ซีตีก็ได้เตือนสติอุมมีว่าอย่าลืม..อุมมียังมีญาลาล ยังมีญาดุลลอฮ ซึ่งเติบโตขึ้นทุกวัน
ใช่แล้วลูก...ใช่แล้ว อัลลอฮ์ย่อมไม่ทอดทิ้ง หากเรายังคงยึดมั่นกับพระองค์